vanhavadis @ hotmail.com

Ölümü an ve an hissedecek kadar yakındayım Yarınlara, Korkuyu bilecek kadar uzaktayım.

Yokuşlarda kala kalmış bir kaldırım taşı gibi

Unuttum bir an sanki bulamayacakmış gibi.

Olur ya kor gibi yanan şu yangını söndürsen.

Bulacakmış gibi bir el uzatsan gökyüzüne.

Bir gün umut diye yürüdükçe kapılsam şu rüzgârına. Götür dediğim zaman, götürüversen hayalleri bitmeyecek köşesine.

Bilemezsin belki yorgun, argın kalan ağaçları

Bilemezsin belki umutsuz, korkusuz kışları

Göremezsin belki yıkık, dökük hayallerini.

Büyük çığlıklar için de kaybolanların haykırışı...

Bilirmisin günden güne nasıl yok oluşu?

Gökyüzüne bak , ağaçlara bak , düşen her bir, yaprağına bak , sonbaharın aldığı gibi sadece seyre dal , şahidi ol ve gör yok oluşun korkusunu..